در نخستین برخورد

سلام دوستای خوبه من !

میخوام داستان عشق اول زندگیمو براتو بذارم .این سرگذشت رو یک بار داداش سعیدم تو وبش گذاشت و منم میخوام تو آغوش سردم بذارم تا وقتی نبودم  لااقل خاطرات اون روزها زنده بمونه....

به یاد لحظه هایی که کنارش چه قدر زود گذشت!

من شونزده سالم بود و بابک بیست سال .... علاقه روزای بچگی هنوز دست نخوره کنج خونه ی دلمون بود و هر

 روز بیشتر میشد !همیشه تو رویاهام می دیدم که منو بابک به هم رسیدیم ...که باهم خوشبختیم .....

یه غروب پاییزی بود کنار پنجره اتاقم نشسته بودم و داشتم گریه میکردم ....اخه دلم گرفته بود ...

دیدم بابک هم کنار پنجره نشسته داره نگام میکنه ....تندی اشکامو پاک کردم روی یه کاغذ خیلی بزرگ واسم نوشت ...

چرا داری گریه میکنی ؟ براش نوشتم اخه ناراحتم !

گفت واسه چی ؟ گفتم نمیدونم ....

داشت جوابمو میداد که مامانم در اتاقو باز کرد.سری پرده رو کشیدم و نشون دادم مثلا دارم درس میخونم .

مامانم که رفت دوباره رفتم کنار پنجره دیدم بابک نیست.به جاش یه کاغذ زده بود به پنجره که روش نوشته بود

بخدا دوست دارم شیمای من !

هر روز بیشتر عاشقش میشدم ! وقتی به چشمای درشت و عسلی رنگش نگاه میکردم انگار جادوم میکرد ....

وقتی دوستم مهتاب فهمید خیلی تعجب کردو به م گفت شیما تو واقعا عاشق شدی؟

اخه من اصلا اهل این چیزا نبودم و سرم همیشه تو کار خودم بود ولی این دفعه.... روزوشبم شده بود بابک ...

 تو تموم لحظه هام به یادش بودم ... باهم بیرون میرفتیم .... سینما...پارک.....آخ که چه روزای قشنگی بودن !!!

 تا اینکه............

یه روز بعد از ظهر که از مدرسه می اومدم خونه وقتی پامو گذاشتم داخل مامانم یه سیلی محکم بهم زد...افتادم

 روی مبل و دستمو گذاشتم رو صورتم ! خیلی شوکه شده بودمو نمی دونستم چی باید بگم ... به هر زحمتی بود گفتم ×مامان چی شده......؟؟؟×

مامانم دستمو گرفت و برد تو اتاقم .

داشتم از ترس سکته میکردم ... مامانم تموم نامه های بابک و عکسامونو و هر چی که بهم کادو داده بود ودیده

 بود ... دیگه نمی تونستم هیچی رو انکار کنم . مامانم با عصبانیت سرم داد میزدو منم سرم و انداخته بودم پایین و

 اروم گریه میکردم....

فردای اون روز مامانم اتاقمو عوض کرد... دیگه حق بیرون رفتن از خونه رو نداشتم ....هیچ جوری نمی تونستم

 بابکو ببینم !حتی مامانم خودش منو میرسوند مدرسه و خودش بد از اینکه شیفت بیمارستانش تموم میشد می اومد

 دنبالم . زندگیم جهنم شده بود...

.

دیگه حوصله هیچ چیزو هیچ کس و نداشتم و اصلا نمی تونستم درس بخونم .خودمو تو اتاق حبس میکردم و همش گریه میکردم...

از طریق مهتاب یه نامه فرستادم به بابک و گفتم باید فراموشم کنه...

یه روز که رفتم مدرسه اصلا حال خوبی نداشتم ... سر جلسه امتحان بودیم...ناظم بالای سر من بود و راحله سعی

 می کرد هر جوری شده تقلب کنه! مثل همیشه... تقلب می کرد ازم ولی من یهو یاد بابک افتادم و یه استرسی که

 توی خودم بوجود اومد داشت منو میکشت..داغ می شدم ..خون تو سرم می ریخت و ایندفعه... داشتم خفه می

 شدم ... نفسم بالا نمیومد...

داشتم می مردم ... یک حالت بدیه ... زنده ای ولی زنده نیستی ... دو رو برتو می بینی..احساس می کنی نفست

 گیر کرده و باید کمکش کنی تا بیرون بیاد ...

اولش سعی می کردم نترسم ... ولی بعد..نه ... احساسش اینه..مغر داره تهی می شه...چیزائی که یادمه اینه که

 همه می دویدن..برام اکسیژن آوردن..از دهنی اکسیژن متنفرم بوی مرگ می ده..بعدها راحله گفت: اول فکر کرده

 من فیلم بازی می کنم تا اون بتونه و تقلب کنه..که البته هم حسابی استفاده کرده بود..

اورژانس تهران اومد وبهم آرام بخش زدن و بردنم بیماریستان . خوشحال بودم که دارم از حال می رم..حس کرخت

 شدن..همه بدن شل می شه..مغز به تهی شدن می ره..راحله با زرنگی محتویات کیفمو خالی کرده بود..

 رو ملافه های کثافت بیمارستان دراز کشیده بودم..آرامش مرگ ..ولی دوست داشتم تا ابد اونجا بمونم..حالت

 خوش آرامبخش همش به بابک فکرمیکردم .به اتفاقایی که بینمون افتاده بود.

دوست داشتم قبل اینکه دوباره تو بغلش برم مثل همون اولین بار((چه لحظه ی زیبایی بود خدااااااا.... ))

ناظممون کم کم کلافه می شد..به هزار جا زنگ زده بود..ساعت نمیدونم چند بود ولی بعد از ظهر بود..همون قدر بهم اهمیت داده بودن که باید..

یعنی هیچکس پیداش نشده بود..ناظممون که خوب بیچاره خونه زندگیشو ول کرده بود..نق می زد..مردم نمی گن

 دخترشون چرا خونه نیومده! آخه این دیگه چه مدلشه..اسم خودشونم می ذارن باشعور از ما بهترون..

خنده ام گرفته بود..چشمامو اصلا باز نمی کردم..می خواستم لحنشو لمس کنم...عین یک آهنگ دوست داشتنی که

 توی مغز می کوبن!!

ساعت 9 شب سرو کله پدرم نه چندان سراسیمه پیدا شد....ناظممون که تا اون موقع داشت برای همه خط و

 نشون می کشید با دیدن پدرم جیکش در نیومد....دکتر هم اومد..یک پسر جوون شاید رزیدنت؟ به پدرم گفت: دخترتون خیلی اعصابش ناراحته!

 

صدای داد پدرم میومد..تو جوجه به من میگی دخترم چشه؟ این حساسیته! معلوم نیست مدرکتو از کدوم دهاتی

 گرفتی؟ بالای سرش می گی عصبیه؟ خوبه انقلاب شد شما یک کلمه اعصاب یاد گرفتین..مگه دختر من دختر

 معمولیه عصبی بشه!!

داشتم دوباره بهم می ریختم..دوباره..چنگ انداختم روسینه ام..ناظممون ترسید.

.پدرم هراسون اومد تو..بغلم کرد..عزیزم من اینجام نترس ..اکیسژنو با حالت عصبی زدم کنار..نمی دونم چند سال

 بود تو بغل پدرم نرفته بودم..شاید چندین هزار سال..

بدنش گرم بود..گرم..شاید اگه یکبار نشونم داد که برام اهمیت قائله همون بار بود..شایدم بیشتر که من ندیدم..دلم

 می خواست تو همون بغل بمیرم..

ولی نمردم..مثل همیشه تصمیمات بعدی بدون سوال از من گرفته شد..پدرم تشخیص داده بود محیط دبیرستان برام

 آزار دهنده است و تازه به این نتیجه رسیده بود که چرا اصلا برادرام اصرار به تعویض مدرسه داشتن ؟

چون آخر سال بود باید بود مدرسه نرم! و متفرقه امتحان بدم.. مشکلات تحصیلی هم با معلمهای خصوصی صدرصد

 بهتر حل می شد..

فقط می موند تنها موندن من.. که اونهم با ورود پری خانم به زندگی من از لحاظ اونا حل شد.. پریچهر خانم

 خونش توی یه قسمت از دره دهات های تهران بود ...

شاید سال خوبی نبود سالی که رفت اما بازهم خاطره انگیز بود .باتموم سختی ها و

 پستی بلندی هاش با همه ی تنهایی هاش...اما بازهم تکرارنشدنی میمونه و دیگه

هیچ وقت برنمیگرده !نه میشه از رفتنش شاد بود و نه غمگین !تو سالی که گذشت

 خیلی چیزها برام اتفاق افتاد که مسیر زندگیمو تغییر داد و منو تبدیل کرد به اینی

 که هستم.سال تحویل امسال کسایی که سال قبل کنارمون بودن دیگه نیستن .

 سلمان که روحش همیش شاد باشه !جای خالیش بیشتر از همیشه توی خونواده

 احساس میشه ...روزها چه قدر تند هاشور میخورن و ما نمیفهمیم...خوبی

 هاشو نمیبینیم و فقط بدی هاشو به رخ روزگار میکشیم !کنار سفره هفت سین

میشینم و به ماهی های قشنگش نگاه میکنم . یاد شعری از سهراب می افتم که

 میگه*دچار یعنی عاشق...و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک

دچار آبی دریای بیکران باشد ...چه فکر نازک غمناکی!!!بیایید امسال رو جور

دیگه ای شروع کنیم ...به دور از بدی ها !بیاید دعا کنیم برای اونایی که دلمون

 رو شکستند و لبخند بزنیم به اونایی که بهمون پشت کردن !و عشق بورزیم به

 همه. که باز هم شاعر میگه :و عشق تنها عشق...تو را به گرمیه یک سیب میکند مانوس !